کورکورانه یا ببخشید آقا ساعت چنده؟

to be continued

2010-08-07T00:14:00.001+02:00

امروز رؤیایی طولانی دیدم. به اندازه ی یک عمر. دلم می خواهد گریه کنم. فقط دلم می خواهد گریه کنم.

coming soon

2010-07-24T21:49:00.001+02:00

دلم میگیره. اون تلخی ِتهِ تهِ نوشتهات. نامههای قدیمی که بازخونی میشن، یه لحظه حسرت میخورم با خودم که چرا اینها روی کاغذ نوشته نشدن. و بعد نامههای تلختر رو میخونم. فقط نامههای تو رو، چون میترسم با خوندنِ نامههای خودم، به حماقتها و اشتباههام پی ببرم. چون میترسم چیزهایی رو بفهمم که دلم نمیخواد. باور میکنی که الان، همین لحظه از تمام ِزندگیم راضیم؟ فقط به خاطر ِاتفاقِ تو. من آدم ِکوچکیم یا اتفاق بزرگ بود؟ من آدم خیالبافیم یا حقیقت.. سالها باید بگذره.. 12سال از دیدنِ تو.. تا شاید فراموشت کنم.. اگه نیاز بشه. "من نمیتونم به آینده با تو فکر کنم." صفحه رو ببند و بگو خداحافظ. نگو خداحافظ. بگو. نگو.
پینوشت: اگه نامهها رو کاغذ بودن، الان کهنه شده بودن. تا خورده بودن. مواظبت میخواستن. با این صفحهی سفیدِ روبهروم هیچی معلوم نمیشه.

ماهنامه

2010-07-21T15:02:00.001+02:00

چند شب ِپیش خواب کسی را دیدم. ساعتها بر در ِخانهاش نشسته بودم به انتظار. عاقبت آمد. از دستِ من فرار کرد و نرفت درونِ خانه. به دنبالش رفتم و به دلیلی با مردی دعوایم شد. فریاد و جیغ و داد. مرا کنار میکشید، اما فایده نداشت و باز دعوا و جیغ و داد. تا اینکه آمد و دستش را پشتم گذاشت و دورم کرد. در همان لحظه که دستش را پشتم گذاشت، ناگهان به اندازهی یک عمر آرام شدم، به اندازهی صد عمر گرم شدم.
قبل ِاین خواب روزها حالم بد بود. وقتی که بیدار شدم، همهی غدهها رفته بودند.
ممنون از تو.

ساحره ی پورتوبلو

2010-07-06T14:12:00.004+02:00

" قوانین ِما قوانین ِ طبیعت بود: اقویا زنده میمانند و ما ضعفا، ما تبعیدیان ِابدی، یاد گرفتیم که نیرویمان را پنهان و فقط موقع ضرورت از آنها استفاده کنیم."

wake me up inside

2010-06-30T21:26:00.001+02:00

If we can`t live together ,we gonna die alone

در ایام امتحانی ِدانشگاه جدید به وقتِ اواخر خرداد و اوایل تیر، که مصادف بود با تولدِ اینجانب، حالمان به ناگاه متغیر شد و رنگ از رخساره پرید و شبها خواب به چشم نمیآمد. قرصها به معده سرازیر شدند و نگرانیها بیش از پیش، که مبادا حال ِبدِ گذشته راهی پیدا کرده است برای ماندگاری. لذا با تمام شدنِ امتحانات ابرها به کناری رفت و آسمان همان شد که بود. به همین جهت تحقیقی ذهنی به انجام رسید و این نتیجه حاصل گشت که ذهن ِ بیصاحاب احوالاتِ امتحاناتِ شریف را بازخوانی کرده است. بدون توجه به آنکه اینجا برای 17 شدن کم از دو ساعتی خواندن لازم است و شریف برای 12شدن بیش از دو هفتهای خواندن.
..
Living is easy with eyes closed

به گمانمان میرود که نسوان در پذیرش ِبعضی شرایط جوامع ِمدرن بسی به بیراهه میروند. به آن گونه که تا آنجا که ممکن است میگویند و میخندند و خود را به عناصر ِذکور میچسبانند؛ و آنجا که عناصر ذکور کاسهی صبر و حلمشان سرازیر شده و واکنشی نشان میدهند، حال ِنسوان دگرگون شده و اعلام میدارند که شما بسی بیجنبهاید.. و نکتهای که آنها غافلند این است که هر چیزی حدی دارد و شما نمیتوانید شِر و شِر محبت و نزدیکی نشان دهید، آن هم در این جامعهی داغون، و فرضتان بر این باشد که جنبهی نفر مقابل و چشمپوشیش حدی ندارد و فرشتهایست که هیچ حالیش نیست. (با احترام به صنفِ بیبخار ِ فرشتگان)
..
Don`t try to fix me.. I`m not broken

به حالتی دچار شدهام که انسانها را از خود متنفر مینمایم. داستان بدین گونه است که میفهمم که شخصی به من مایل است.. سپس سعی میکنم ابراز عشق نمایم، که خب بلد نیستم.. در نتیجه طرفِ مذاکره ناامید میشود.. اما این پایان راه نیست؛ که من آنقدر ادامه میدهم و اذیت میکنم که هیچ احساسی دیگر به من باقی نماند و تنفر به تمامی پر شده باشد. بدان جهت است که من قدرتِ تمام کردنِ هیچ چیز را ندارم. لذا این اختیار را به دیگران میبخشم. حتی شما دوستِ عزیز!

دوری

2010-05-16T17:59:00.001+02:00

تولد اتفاق مبارکیست. امروز به دنیا آمدی. آخرین تصویری که از اتفاقها در خاطر دارم، کامنتهای پیاپیم بود در تنها جایی که میشد نشانی از تو پیدا کرد.. که دیگر نیست.. آخرین تصویری که از خودت به یاد دارم، ایستاده بودیم گوشهی میدان ولیعصر که سوار تاکسی بشوی. من گفتم بگیرش. گفتی بار میشه اینها. گفتم خب من چیکار کنم با این همه بار؟ که خندیدی.. همان روز بود که گفتی ممنون از امانتی ِعجیبی که بهم دادی. بعید میدونم دیگه بشه پسش گرفت.. که همچین قصدی هم ندارم.. بار دیگر شهری که دوست میداشتیم.. بین ِتولد ِتو و تولد ِمن میشه یه چلٌه گرفت..دو کار رو نباید بکنم و دو کار رو انجام خواهم داد.. همیشه وقتی یه مژهام میفته و فاطمه از راه میرسه و میپرسه که یه آرزو کن، همیشه آرزوم همراهی ِتو بوده.. و همیشه چشم ِدرست رو انتخاب کردهام.. چند وقته که ندیدمت؟؟ آخرین بار شنبه بود یا یکشنبه؟؟ دو سال و هفت ماه.. مدتِ طولانیه و توقع بیجاییه از هردومون که ذهنمون به هم آلوده مونده باشه.. ولی با این حال هنوز گاه به گاه میای و میری.. انگار که یه بخشی از وجودمون رو به هم قرض دادیم برای ِهمیشه.. تو درونِ من باقی میمونی برای همیشه.. و تبدیل میشی به روحی زنانه که در داستانهام قدم میزنه و راه میره.. تبدیل میشی به شاعرانگی ، به بزرگترین غصههای نگفته که لابه لای کلام مخفی میشن.. میبینی؟ هنوز هستی.. شاید فقط به این خاطر که امید هنوز برایِ من جریان داره.. خودم که درگیرش نمیشم، اما یک گوشهای از مغزم اجازه نمیده که درگیر هیچ رابطهای بشم. مادرم که اومد پیشتون، از دیدنت خوشحال بود. خیلی زیاد. اما از من نا امیده!: دی.. من هم مطابق همیشه سیاه میبینم.. امیدوارم هر اتفاقی که میفته زودتر بیفته.. بارها خواستم آدمهای دیگر رو دوست داشته باشم.. تعداد ِبارهایی که موفق شدم خیلی کمتر بود، اما بود.. به خاطر همین خوشحالم که هنوز زندهام و حتی اگر تو مخالفت کنی، زنده خواهم ماند.. هرچند که با تو زمان از بین میرفت.. و با بقیه زمان هست و شاید چه بدتر که کش بیاید.. من آدم ِعجولی هستم.. همیشه..هر چند که شیرینترین لحظههایم.. قبل از آخرین تصویرها وسط خیابان ِولیعصر ایستاده بودیم و گفتم که خب نظرت چیه.. و تو گفتی نمیشه این وسط نایستیم؟ میشه عین ِاین فیلمها.. من بیشتر مجنون بودم تا عاشق.. و این امنیت و آرامش تو را به خطر میانداخت..الان دیگه باورم نمیشه که دوباره ببینمت.. و باورم نمیشه که ما هنوز بتونیم همدیگه رو بفهمیم.. و بدتر اینکه باورم نمیشه اصلاً حرفی برایِ گفتن به هم داشته باشیم.. چقدر تلخم من.. امروز روز ِدوم چله است.. که همهچیز سر ِجاشه.. اگه موفق بشم، آرامشم روزافزون میشه.. اگه بگی نه.. مزیتِ بزرگتر شدن اینه که آدم دوراندیش میشه.. یه چیزهایی میچینه که اگه شکست خورد، چنگ بزنه به اونها.. از تو شروع کردم و رسیدم به خودم.. تو مگر نگفتی که استعداد ِچاقی داری؟؟ پس چرا لاغر شدی؟؟ برس به خودت.. انقدر آزار نده خودت رو.. انقدر نخواب.. خواب خواب میاره.. کار بتراش واسه خودت.. میدونی که چقدر تیاتر قراره بری؟؟ چقدر کتاب قراره بخونی؟؟ چقدر نیمهشبها قراره کتاب بشنوی تا خوابت ببره؟؟ چقدر قراره نیمهشبها بالایِ کوه باشی و طلوع ِخورشید روی ِقله باشی وقتی قراره باد ِسرد تنت رو بلرزونه؟؟ میدونی که چقدر کم دویدی؟؟ چقدر کم رها شدی از همهچیز؟؟ مواظبِ خودت باش. دورتر از اونی هستی که بتونیم مواظب ِهم باشیم..
یعنی میخونی اینها رو؟

فال، جاناتان لیوینگستون

2010-02-23T17:59:00.000+01:00

آزمین برایم فالِ رنگ گرفت و نتیجه این شد:" شما خرماییرنگ هستید. باهوشید و میدانید چه چیزی درست است. میخواهید همهچیز را مطابق ِمیل ِخود کنید که گاهی میتواند به دلیل ِعدم ِتوجه به نظر ِدیگران مشکلساز باشد. اما در مورد ِعشق صبور هستید. وقتی فرد مورد ِنظرتان را یافتید، برایتان دشوار است فردِ بهتری را پیدا کنید."

...

قبل از هر چیز باید این ذهنو خاموش کرد تا فارغ از گذشته و آینده احساس کنه..تک تک صداها و بوها رو.. بعد آدما همدیگه رو پیدا میکنن.. بدونِ اینکه کلمهای حرف بزنن.. امیدوارم اونایی که همو پیدا کردن،دوباره گم نکنن.. من چند باری گمشون کردم.

نه در ادامه

2010-02-15T21:27:00.000+01:00

عجیبه.. خیلی وقته که گم نشدم.. یا شاید الان احساس میکنم که از گمشدنم خیلی وقته که میگذره..همه غر میزنند، همه خستهاند، همه میخواهند که هرچه زودتر تمام شود.. انگار که تبدیل شده به یک زجر ِمدام..خیلی پابهپایِ انها نخواهم رفت.. متوقف خواهم شد.. و اگر آنها بخواهند ادامه دهند، به پایان میرسم.. بازیِ من با آنها به پایان میرسد.
....

در بیشتر ِدوستیهایم کشش ِیک فرد، اصرار ِیک فرد موجبِ گریز ِدیگری شده است. انگار که همه منتظر ِبهانهاند برایِ فرار.. و اینجا جریانی شکل میگیرد به شدت احمقانه.. به یکی از دوستانم سپردم که هر موقع رفت بیرون، خبر کند که اضافه شوم.. اما خبر که نکرد هیچ،خودم خبر گرفتم.. و هر روز بیرون رفته بود.

....

کلٌی چیز که باید بنویسم. دارم به این فکر میکنم که یه نویسنده چه امکاناتی باید داشته باشه..دسترسی به یه ویلا در شمال..یه دفترچه همراه.. یه امپی3..و حتما باید موبایل نداشته باشه..یا حداقل همراهش نباشه، بره رویِ پیغامگیر..

ترازوی اول

2010-02-12T17:53:00.001+01:00

الان، این روزها موقعیتِ عجیب و مهمی در زندگی ِمنه. به شدت دوست دارم که به دقت یادداشتش کنم. حتی دسته بندیشون برایِ من سخته. برایِ من عادی نوشتن از همه چیز سختتره. این شاید فرصتِ مناسبی باشه برایِ ثبت، این چند روز تعطیلی.

1
من قبول شدم دانشگاه. نمایش ِدانشگاه تهران. به نظر میاومد که بهتر از دانشگاه هنر باشه و امیدوارم که اینطوری باشه. خدا شاهده که خیلی زجر کشیدم و اذیت شدم برای قبول شدن.. خیلی صبر کردم.. دوباره این همه درس تکراری رو خوندم.. و این همه درس ِغیر ِتکراری.. که نشون داد وقت میذارم برای اینکه به چیزی برسم که میخوام.. و این خیلی خوشایند بود.. هر چند که خوندنِ خبر ِقبولیم خیلی خوشحالم نکرد، اما به جاش وقتی رفتم تویِ آمفیتیاتر، زدم زیر ِگریه و یه ربعی هایهای گریه کردم. آیدین گفت ترسیدم قبول نشده باشی. قبولی که گریه نداره، دیوانه. کس ِدیگه گریهمو ندید. سالن تاریک بود به خاطر ِتمرین ِحسگیری..که هدی ازشون متنفره.. خیلی فکر کردم به دلیل ِگریهام.. حتما به خاطر ِفشار ِزیادی بود که برایِ قبولیم حس میکردم.. هرچند این فقط قدم ِاول بود برایِ موفق شدن توی ِراهی که دوستش دارم..الان بهمن 88 است و من از بهمن 86 تصمیم گرفتم که مسیرم را عوض کنم.. و تا 3ماه بسیار حالم بد بود. همیشه احساس ِمرگ میکردم وقتی دراز میکشیدم.با دکتر و اینور و اونور بهتر شدم..بعد میرفتم کلاسهای استاد و سعی میکردم که دو واحد درسی پاس کنم و میرفتم تمرینهای پانتهآ و بعد تابستون شروع کردم که کلاسهای حسابداری رو برم یه 6ماهی و بعد آبان شروع کردم به کارگردانی تجربههای اخیر.. و از مهر شروع کردم به درس خوندن.. و وسطهایِ آذر بود که کار ِپانتهآ پیچید..و از شهریور یا مرداد بود که یه اپیزود رو بازیگردونی کردم و بازنویسی.. و عید بود که با استاد و دوستان رفتیم مسافرت..عید88.. و تمام 87 من درگیر ِکلاسها بودم و درگیر بودم.. و آخر فروردین بود که من و استاد با هم اخراجم کردیم از کلاس..و همون روزها بود که تجربهها رو اجرا کردیم..و من نتونستم فیلم بگیرم از اون.. و چقدر غصه خوردم..واقعا اتفاق بدی بود.. و مثبت بود همهچیز بعدِ تجربهها و من دو ماهِ تموم درس خوندم و انتخابات شد و رفتیم تو خیابون و نتونستیم درس بخونیم و برگشتم خونه 10روز مونده به کنکور.. و سعی کردم به کنترل دربیام و در نهایت ساعت 3:30 بعدازظهر با کلی استرس کنکور دادم و منتظر شدم برایِ آزمونِ عملی و چشمهامو عمل کردم و از شهریور با آیدین تمرین کردیم..و فرید..که انقدر اتفاقاتش زیاده که خدا میدونه.. رفتیم مسافرت تابستون و با محبوبه آشنا شدم و به واسطهی محبوبه با دوستانِ نقاشش و به واسطهی اونها با دانشگاه تهران.. که رنگ و بوهاش کامل فرق میکنه با شریف.. نمیدونم برآیندِ اینها چی شده..آها،تمرین بابک هم رفتم سه ماه که به کلی دلیل دیگه نمیرم.. امیدوارم آرامش پیدا کنم.

خودخواهی

2010-01-31T19:26:00.000+01:00

1
بسیار حواسپرت شدهام. همین چند روز ِپیش بود که لباسم را پوشیده بودم
برای بیرون رفتن، و دو ساعتِ تمام خانه را زیر و رو کردم برای پیدا کردنِ کیفم..
و سر همه داد کشیدم که کیف من کجاست.. و آخر ِسر کاشف به عمل آمد
که رویِ شانهام جا خوش کرده..
یا همین دیروز که کل ِورقهایم را گشتم برایِ پیدا کردنِ کارت ملیم.. و در نهایت فهمیدیم که از یک جای سیدی تویِ ماشین سر درآورده..این حواسپرتی بدجوری کار دستم داده و شناسنامه و گواهینامهی هر دو المثنی نیز الان مفقودند!

2
وقتی راجع به زندگی حرف میزنم و سبک زندگی مشخص، میبینم که بیش از حد پرت زندگی کردهام.. بدونِ جملاتی حداقل برایِ توصیفِ خودم.. کمکم اینجا جملاتی مینویسم.."مگه قراره بیشتر از یه بار زندگی کنیم؟".. خیلی از تصمیماتِ مهم ِزندگیم رو بر پایهی این جمله گرفتم.. مثل ِتصمیم برای انصراف از درس.." تو به کسی بدهکاری نیستی برایِ بودنت.".. این ضعفِ منه..یکی از بزرگترین ضعفهایم..حتی به معلم سهتار هم بدهکارم وقتی دارم یاد میگیرم.. که چرا عالی نمیزنم.. چرا اشتباه میکنم..

3
اگر خودم را مجبور کنم به تمرکز بر تنفس و همچنین " سلام بر خورشید" را هرروز صبح انجام دهم، فوقالعاده خواهد بود. درونِ من همه چیز سر ِجای خود باشد..بیرون به درک!

پینوشت: من اصلاً جذاب نمینویسم. به شما که بدهکار نیستم!:دی

2010-01-24T10:20:00.000+01:00

کی آنجاست؟
هیچکس
معلوم است،این قلبِ من است که میزند
که اینقدر محکم میزند
به خاطر ِتو
ولی بیرون
دستِ کوچکِ برنزی بر در ِچوبی
حرکت نمیکند
تکان نمیخورد
حتی نوک انگشت کوچکش را هم تکان نمیدهد.

ژاک پرور
-------------

حقیقت در سطح ِاین جریان مثل ِآینه است. چراغها خاموش میشوند. به سمتش هجوم میبرد و دستش را میگیرد.
من به شکست فکر میکنم.. و به اشتباه ِدور شدنِ همه..
دستِ دیگری را میگیرم و 4نفر میشویم دست در دستِ هم. دستها میلغزند روی ِهم و من
این را به نشانهی آشتی میگیرم. اما جریان ریشهدارتر از آن است که بخواهیم باز به آن اهمیت بدهیم.
باید بکشیمشون و بریم خونههامون.

بازگشت

2010-01-22T16:57:00.000+01:00

1
به یکی از انسانهایِ مهم ِزندگیم در اولین دیدارهایمان میگویم که نمیدانم چرا هر وقت تو را میبینم،دلم میخواهد هایهای بزنم زیر ِگریه. همان شب وقتی میرسم خانه و
" کافکا در ساحل" را باز میکنم برایِ خواندن، پس از دو صفحه به این جمله میرسم:
" تو آنقدر دوستداشتنی هستی که مرا به گریه میاندازی."
کتاب را میبندم و تعجبم را تقسیم میکنم..هیجانزدگی..

2
یکی از دوستانم خاطراتش را برایم تعریف میکند..اینکه با پسری غریبه در خیابان دویده.. میگوید که میخواستم شادیهایم را با تو تقسیم کنم..نمیگویم که من ناراحت شدم..خودش میفهمد که ناراحت شدم..میپرسد چرا..چون دوستی ِما از آن نقطهای رد شده که با هم بدویم..از دیدنِ هم تعجب کنیم..وقتی با همیم، تماماً با هم باشیم..

3
خیلی دلم میخواهد که زود به زود اینجا بنویسم..و واقعاً نمیدونم اینجا را کیا میخونن..اما زندگی آنچنان با سرعت پیش میره که..یکی از دوستانم میگه دلم برات تنگ شده..میگم ما که سه روز پیش همو دیدیم..میگه اون یه ماهِ پیش بود..کاش شجاعت ِنوشتن را داشته باشم،حتی اگر به ابتذال بکشد.

گروه سالمندان

2009-12-22T20:26:00.000+01:00

اگر که ما در زندگیِ قبلیمان غریبه نبوده¬ایم..و این همان احساسیست که با نگاه به چشمانِ یکدیگر می¬شناسیم.. هرگز بر خود نخواهم بخشید که با تکرار و تکرار و بودن عادی ِکنار ِهم همه¬چیز را از دست بدهیم.. خاطراتِ دوست داشتنی از من حتما از خودِ همیشگی ِمن بهترند.
.....
شبها راز ِماندگاری ِدوستیها هستند..بهترین خاطرات و شگفت¬انگیزترین لحظه¬های ِدوستی دور از نور ِخورشیدند.. کنار ِسایه¬هایی که با آتش درست شده¬اند.. و اندک نور ِماه..

خاطره نویسی 1

2009-11-27T21:54:00.002+01:00

محسن حسینی، کارگردانِ تیاتر الان توی ِسریال گاوصندوق بازی میکنه. مهدی اعتماد یه زمانی از خاطرات این آدم تعریف میکرد.. که این آدم خیلی با الههها و اسطورههای ایتالیایی و یونانی سر کرده.. و انقدر غرق شده توی ِاین تحقیقها که رؤیای ِاین الههها و خوابشونو میدیده که اعتراض میکردند به جاشون روی ِصحنهی تیاتر و دنبالش میکردن تا ادبش کنن.
…
هفتهی پیش چشمهامو عمل کردم. عملِ بیدردی بود، اما هنوز تار میبینم. واسه همین فقط گوشهام واسهام مونده و اینجوری شده که یادِ دوستای ِقدیمیم افتادم و زنگ میزنم بهشون. یا سفارش میکنم که آدمها هروقت زمانِ خالی داشتند، زنگ بزنند به من و برایم کتاب بخوانند، شعر بخوانند. عین این پیرمردهایِ لبِ مرگ. سعی کردم زندگیمو مرور کنم تویِ این بیکاریها. اما فقط چند هفتهی گذشته برایم مرور میشد. گروه نقاشی ِدانشگاه تهران، نشستن روبرویِ نمایش، دوستانِ تازه . قصه اصلا برایِ من به این سادگیهایی که برایِ بقیه هست،نیست. بیا که سختش نکنیم، بیا مواظبِ هم باشیم.

کمی ِکلمه

2009-10-27T18:06:00.001+01:00

از بستر برمیخیزم. دعایم رفع حسرت است. و آرزویم پاک شدن ِتمامی ِلحظاتی که به درس تویِ دانشگاه فکر کرده بودم و خودم را فدایِ اون کرده بودم. از وجودم. ما زخمهایی طولانی داریم که فکر ِ به این اشتراک هر انسانی را ذرهای امیدوار میکند. فقط ذرٌهای. وقتی دو نفر پشتِ یک میز دستِ راستِ هم را گرفته باشند و سرشان رویِ میز باشند. وقتی دو نفر خستگی در میکنند. به این فکر میکنیم که شاید همه بازی باشد.. و اهمیت در بازی کردن است..فقط چون دردها را شناختهای، همواره جایی در بازیِ تو باز خواهد کرد همواره این دردها.. و اگر دردها مهمترین باشند، آنگاه بقیه حرفها مبتذلتر از آنند که حتی مطرح شوند. سکوت.

...

2009-10-21T09:21:00.002+02:00

تنها تنها تنها
نشسته بر لبِ سکویی از سکوهای بیشمار
سکوت نیست، صدای ِمتضادِ ماشینها و پرندهها
سکوت را کشته است
من اما ساکتم ساکتتر از هر لحظه با خویش
من ساکنم ساکنتر از هر لحظه با زمان
تنها تنها تنها
دیگر در هیچگجا سکوت به گوش نمیرسد
گوش فرا داده ، چشمها نیمه باز
چشمها دگر راه را نمیبینند
اینجا ایستگاهِ آخر است، اگر راهی بوده باشد
اینجا آخر ِآرزوهاست، اگر آرزویی بوده باشد
تنها خود میدانم تنها خود نمیدانم
و من تنها در پلههای ِپیچ در پیچ که به چپ و راست میروند
نه بالا و پایین، سردرگمم
صدای ِماشینها و پرندگان این تناقض ِبیانتها
سکوت را کشته است
سکوت باید کشته میشد شاید.
این تنها پایانی است که او را به سعادت میرساند
من در کنج ِتمام ِزاویهها فقط یک نفرم
من در تمام ِچندضلعیها فقط یک نفرم
و دستهای ِناتوانِ من نمیتوانند هیچ بگیرند
اگر چیزی بوده باشد
پاهای ِسنگین ِمن نمیتوانند هیچجا بروند
که قطعاً راهی نمانده است
تمام ِراهها را راهبانهایِ بیرحم بستهاند.
اما سکونِ این سکو راه به جایی نمیبرد
باید استاد و چشمها را باز کرد و حرکت کرد.
اما به کدامین راه...
شاید باید راهبانها کشته شوند
همانگونه که بیرحمانه سکوت کشته میشود برای عبور ِصدا.
اما چه سعادتی برایِ راهبانِ بیرحم در انتظار است
چه فرجامی

محبوبه

و دیگر هیچ

2009-10-19T11:01:00.000+02:00

آدمهای مهم زندگیم.. آدمهایی که از دیدنشون خوشحال میشم. یکی میشیم و بعد دور از هم. هدی میگفت:" کاش فقط 5دقیقه وایسیم دو طرفِ خیابون و همو نگاه کنیم. همین بسه." این حرفش شد نمادِ تمام ِدوست داشتنهای من. که نگاه ِبه اون آدم منو دگرگون کنه، راضی کنه. به گذشته نگاه میکنم و احساس میکنم که خاطراتم آنچنان انباشته شده رویِ هم که جایِ کمی مونده. که هرروز صبح این خاطرات برای ِتثبیتِ خودشون هی میان و میرن و خودشونو یادآوری میکنن.
....
تخیل ِما همیشه فراتر از واقعیت بوده، قویتر از واقعیت بوده. برایِ همین نمیشه به راحتی یک کتاب رو فیلم کرد یا شخصیتهای یه کتابو برایِ هم بازی کرد.. و همهی دوستداشتنهای ما تصاحبی خواهد شد به خاطرِ فرهنگی که نداریم. شاید اولین قدمِ این فرهنگ کم کردنِ خیالپردازی باشه راجع به آدمها.. و پذیرفتنِ عیبهاشون و کمبودهاشون..که دیگه از پوست و خونمون مایه نذاریم برای پنهان کردنِ نقصهای اطرافمون..حرفهام آشفته میشه..باید قبول کنم آشفتگی خودمو و به نظم برسونم..
....

چرا ریشهی همه چیزو میشه به ترس خلاصه کرد؟؟ اینکه تو به یکی که کتاب میخونه داد نمیزنی و نمیگی که "هی ،من حوصلهام سر رفته.بیا حرف بزنیم." یا نمیری وسط تمرین و میترسی از شکستن ِغرورت. هیچ احساسی گستردهتر از ترس نیست. ترس.. لذت.. زجر.. با این سه تا میشه زندگی ِهر آدمی رو خلاصه کرد.

این روزها

2009-10-17T10:14:00.001+02:00

اگر روزی گم شوم
تو دستِ مرا خواهی گرفت
و میبریام به خیالاتت
تا لحظهای آسوده بخوابم
دیگر روز ِگذشته مرا آزار نخواهد داد
و عشق ِگذشته
من خوابم...
...

اگر روزی گم شوم
خیره میشوی به چشمانم و میخندی
و فوت میکنی به هر چه که بوده و هست
و میرود هر چه که بوده هست
به خیالاتت
به جایی که دستِ من به آن نرسد
...

اگر روزی گم شوم
در گوشم حرفهایی خواهی زد
که هیچیک را نخواهم فهمید
ولی این صدای توست
که آبی میشود برای هرچه آتش
که بادی میشود برای هرچه خاک
ای دوستداشتنی

گرد و خاک

2009-10-08T14:14:00.000+02:00

در من همیشگی نباش
که از فرط عادت ،فراموشت کنم
در من سفر کن
بیا و برو
همیشه بیا و برو
بگذار من مسافرخانه ی تو باشم
………………
وقتی به قرص عادت کرده باشی ،کندن ازش سخته. میشی شبیه آدمی که حتی اگه همهی زندگیش سر ِجاش باشه، چشماشو میماله تا اشکش نریزه. ما انقدر نگرانِ درست شدن ِ اوضاعیم که مطمئنم وقتی هم که اوضاع درست بشه، حواسمون نیس. منظورمو رسوندم؟فهمیدی؟ به گمشده ها فکر میکنی. به گذشتههای گمشده.. و حسرت میخوری. پس هیچ وخت قرصاتو ترک نکن. یا اگه ترک کردی، عین ِمرد پاش وایسا. فهمیدی؟؟ هیچ چیز جالبی وجود نداره. شعار هفتهی انجمن اسلامی دانشگاه رو هم خوب گوش کن: با کسی که چیزی برای از دستدادن نداره، سربهسر نذار.
...............
پی نوشت 1: طبیعیه. خیلی وخته که ننوشتم.
پی نوشت 2: من پیرتر از اونیم که حال و حوصلهی معما حل کردن داشته باشم. اگه نظر میدی، اسمتو هم بنویس.

به سوی پنسیلوانیا

2009-05-19T23:01:00.001+02:00

من در انتهای یک چاهِ آبی، یا شایدم نارنجی، گیر افتاده‌ام. نه، اشتباهه. من به درونِ یک چاه سقوط کردم. کسی مرا هل نداد. شبیهِ خودکشی بود شاید... و معجزه وقتی روی داد که نمردم... و حتی بیهوش هم نشدم... اما شکسته‌ام بی‌شک از چند جا... چاه متروکه است و کنار من آبی گندیده که اگر بایستم به زانوهایم می‌رسد، اگر بنشینم به سینه‌ام و اگر بخوابم دیگر نیستم... می‌لرزم از سرما و نگاهم به بالاست... به نوری که از آنجا می‌تابد و نمی‌تابد... می‌لرزم، می‌لرزم، می‌لرزم... می‌خندم، می‌خندم، می‌خندم... می‌دانم که نجات پیدا نخواهم کرد و استخوان‌هایم نیز فرصتِ دفن شدن نخواهند داشت...

مادرم دهانش را چسب زده بود... و من چقدر گریه دوست دارم... به خودم نمی‌دهم زحمت که روزها را بشمارم... و سال‌ها می‌مانم... سال‌ها، سال‌ها، سال‌ها... کاروانی می گذرد، آدمی می‌گذرد... سرش را خم کرده رویِ چاه... فریاد بزنم؟ فریاد نزنم؟

هرکول

2009-05-09T22:09:00.010+02:00

جلوی آینه‌ی کنار در می‌ایستد. سبیل‌هایش را با قیچی و شانه‌ی کوچک‌اش مرتب می‌کند. با وسواس خاصی موهای کم‌پشت‌اش را شانه می‌کند. کُت‌اش را تن‌اش می‌کند. پاپیون‌اش را که صاف است صاف‌تر می‌کند. کلاهش را با دقت روی سرش می‌گذارد. نگاهی به ساعت جیبی‌اش می‌اندازد. عصایش را بر می‌دارد و به اتاق کارش می‌رود. به مردی که روی مبل نشسته است و دارد نتایج بازی اسب‌دوانی دیروز را در روزنامه مرور می‌کند می‌گوید: «هیستینگز! امروز کار زیاد داریم». به طرف در می‌رود و با زنی که از اتاق کناری بیرون آمده خداحافظی می‌کند: «اوقوا میس لمون!». از «فلورین کورت» خارج می‌شود. کنار خیابان می‌ایستد و صدا می‌زند: «تاکسی!». با مرد دیگر سوار تاکسی می‌شوند و به سمت اسکاتلندیارد حرکت می‌کنند. سربازرس جپ آنجا منتظرشان است.

نصایح یک دروغگو

2009-04-29T19:55:00.003+02:00

اولین قدم در آب. آب تا زانوها. وقتی می‌خوای یه چیزی رو شروع کنی، دستهاتو به هم گره کن و دعا بخون. که مبادا روزی اون چیز بشه طنابی دور گردنت و خفه ات کنه و ذرّه ذرّه بکشدت. عاشقِ اون چیز باش یا حداقل اداشو در بیار که از گزند دیگران در امان بمونی.
....
دومین قدم در آب. آب تا سینه. وقتی می‌خوای یه چیزی رو تموم کنی، مواظب زخم‌هاش باش که سر باز نکنند و خون قاطی نشه با آب. مواظبِ اشک‌ها باش که قاطی نشن با آب. متنفر باش که هر بار فکر کردن بهش کاردی نباشه که فرو می‌ره تو پهلوت.
....
سومین قدم در آب. زیرِ آب. انعکاس خود در اطراف. انعکاسی با جای خفگی در گردن، پر از زخمِ باز شده، پر از اثرِ ضربه‌ی کارد.
....
دروغ گفتم.

مخمصه

2009-04-09T15:04:00.000+02:00

لباس‌ها در ماشین لباس‌شویی می‌چرخند. نارنجی، سیاه، سفید، آبی... لباس‌ها می‌چرخند، همچون چرخش زمین به دور محور خود و یا چرخش افکار درون سرم به دور محور ذهن. کمی بعد، قاب عکس، گلدون، نقش‌های روی کاغذ دیواری، لامپ آویزان از سقف و گربه‌ی همسایه که از لای در نیمه‌باز وارد خانه شده هم شروع به چرخیدن می‌کنند. چرخش نقش‌های روی کاغذ دیواری، گردابی درست کرده که تمام دیوار را می‌بلعد. گلدون به لامپ آویزان از سقف می‌خورد و هر دو می‌شکنند. قاب عکس از پنجره بیرون می‌افتد. گربه‌ی همسایه، معلق در هوا، در حال چرخیدن با چشمان براقش طوری من را نگاه می‌کند که انگار منتظر است تا از این مخمصه نجاتش دهم.

خیلی متاسفم جناب گربه‌ی همسایه. تقصیر خودتان بود که بی‌اجازه وارد منزل ما شدید. حالا هم کاری از دست من بر نمی‌آید. من باید پالتوام را بپوشم و بروم. خدانگهدار!

چمدان

2009-03-19T11:08:00.001+01:00

عروسکی ساخته‌ام و گذاشته‌ام کنج اتاق. چشمانش. بسته است، اما از پشتِ پلک‌های رویِ هم افتاده نیز می‌تواند خاموش شدنِ اتاق را بفهمد. و رفتنِ من. دستانش. به رویِ ران‌هایش چنگ انداخته که مبادا دراز شود به سمتِ من. جلوگیری از رفتن. گوش‌هایش. پر از سنگ است که مبادا بشنود صدای قدم‌هایم را. دور شدنِ من. به هم خوردنِ در. دهانش. در حسرتِ بلعیدنِ هوایِ تازه، نیمه‌باز.

عروسکی ساخته‌ام و گذاشته‌ام کنج اتاق. روزهایِ طولانی به حرف‌هایم گوش می‌کند و داد نمی‌زند هیچ‌گاه. روزهایِ طولانی با چشمانِ بسته و دهانِ نیمه‌باز فقط گوش می‌کند. تمامِ خاطراتم را، تمام احساس‌هایم را برایش زمزمه کرده‌ام.

حرف‌ها تمام شد. دیشب کنارش دراز کشیدم. امروز ترکش خواهم کرد.

اون روزها

2009-03-09T01:11:00.000+01:00

۱- توی حیاط مربع شکل خونه‌ی مادر بزرگش، کنار یکی از گلدون‌های شمعدانی نشست. آفتاب بعد از ظهر نصف حیاط رو پوشونده بود. نگاهی به آسمون انداخت؛ سراسر آبی. حتی یه تیکه ابر هم نبود. نه! آرزوی بارش بارون تو این موقع سال، آرزوی بیهوده‌ای بود. با خودش فکر کرد: «یه بعد از ظهر تابستونی بود...». سرش رو پایین اُورد و به نقش‌های کف حیاط خیره شد. با نگاهش بین خونه‌ها حرکت می‌کرد. از خونه‌ی روشن به تیره، تیره به روشن، روشن به تیره...

۲- نیم ساعت از قرارشون گذشته بود. لباساش زیر بارون کاملاً خیس شده بودن. با خودش فکر کرد: «می‌دونستم نمی‌آد». گوشی‌های ام‌پی‌تری پلیرش رو گذاشت تا صدای ماشین‌ها رو به قول خودش فاکتور بگیره. سیگار و کبریت‌ش رو از جیبش دراورد. کبریت‌ها خیس‌تر از اونی بودن که امیدی به روشن شدنشون باشه اما با این حال باید چندتاشونو امتحان می‌کرد تا مطمئن بشه. حوصله هم نداشت از کسی آتیش بگیره. بسته‌ی کبریت‌ش رو انداخت توی جوب و پرید روی جدول و شروع کرد به راه رفتن. یه پا روی سفید یه پا روی سیاه، سفید سیاه، سفید سیاه...

Anyway, it's too late!

2007-06-25T20:00:00.000+02:00

می‌دانی، دلم می‌خواهد از تو تشکر کنم به خاطر تمام اشتباهاتت...
به خاطر بوسه‌های بی‌هنگامت... به خاطر لبخندهای بی‌فرجامت...
و ما که گم شدیم در رؤیای پروازت، پروازم... این دست وپازدن‌های بیهوده‌ات
را به نوازش‌های گاه و بیگاهت می‌بخشم! به من افتخار کن!

خواص مکانیکی ۱!

2007-05-23T22:59:00.000+02:00

این روزها، پس از مدت ها، این روزها یعنی یک هفته‌ی گذشته، پس از مدت‌ها داستان کوتاه خواندن، ۳ تا رمان پشتِ هم تلف کردم... و این را مدیونِ تمامِ... استادانی هستم که اصلاً نمی‌شه تمام مدت به حرفاشون گوش داد... و تو راحت می‌نشینی ردیف آخر و بدونِ عذاب وجدان کتابتو می‌خونی... حق السکوتِ ریموند چندلر... ۱... ۲... برزخ اما بهشتِ نازی صفوی... ۳ در قندِ هندوانه‌ی ریچارد براتیگان... دارم بزرگ می‌شم یا شایدم دارم کوچیک... می‌شم

بعد از کلی وقت

2007-05-18T14:28:00.000+02:00

- من رفتنی هستم.
جوری این جمله را می‌گویی که انگار منظورت این بوده:
"هوا چقدر گرم شده."..... یا این یکی..... "برای شام
هیچی نداریم."
- بهتره قبل از من، تو از اینجا بری.
پس خودت هم خوب می‌دانی که طاقت ندارم رفتنت را ببینم.. اما الان جواب من این است:
- راجع بهش فکر می‌کنم.

۵

2007-02-19T23:50:00.000+01:00

در ِ خانه‌ی سوفیانا، دخترک همسایه‌مان را می‌زنم. اسمش در شناسنومچه سوفیاستل است، اما خودش ترجیح می‌دهد که سوفیانا صدایش کنند.
بوی قرمه سبزی به هیچ وجه مستم نمی‌کند. اما باید اعتراف کنم با بوی گل مریم بدجوری حالی‌به‌حالی می‌شوم.
وقتی وارد خانه می‌شوم، یک لحظه سرم گیج می‌رود. زانو می‌زنم و کلی از خاطرات گذشته را بالا می‌آورم. می‌خواهم تا سال‌ها به همان حالت بمانم. می‌خواهم باز هم بالا بیاورم که می‌گوید:
- دیگه برای امروز کافیه آقا. من تا چند روز نمی‌رسم که همین‌ها رو هم تمیز کنم.
اینجا چقدر گرم است. نگاهم می‌کند... چند ثانیه... انگار در اعتمادِ به من مردد است.
و بعد بالا را نشان می‌دهد. آها، سقف نقاشی شده به ضمیمه‌ی دایره‌ای زرد.
می گویم:
- شما اینجا یک خورشید کوچیک دارید.
لبخند می‌زند و از جیبش یک تکه کاغذ بیرون می‌آورد.
- این مال شما. ممنون به خاطر غذا.
روی تکه کاغذ نوشته شده: «و تو را تو می‌خوانم و همزادت را عشق، ای همزاد ِمن.»
آه سوفیانای کوچولو، خوش به حالت. همه چیز آرام است. بیرون برف می‌بارد.

۴ روزنامه‌ی صبح یکشنبه

2007-02-09T23:07:00.000+01:00

می‌خواهی قهوه درست کنی که در می‌زنند. همسایه‌ی کوچولوی ما تخم مرغ‌ها را پس آورده.
- ببخشید، شما بلدید قرمه‌سبزی درست کنید؟ آخه گارنیکل هوس کرده.
بر می‌گردد طرف من.
- گارنیکل اسم اسبمه.
آفرین! می‌خواستم بپرسم گارنیکل کیه. از توی اطاق، کتاب آشپزی را می‌آوری برایش. می‌گوید:
- من خوندن بلد نیستم.
می‌گویی:
- پس باید حداقل یک روز بهم وقت بدی.
- منتظرتون می‌مونم. راستی فردا برف می‌آد.
در را می‌بندی، لم می‌دهی روی مبل و شروع می‌کنی به خواندنِ کتابِ آشپزی.
پس می‌خواهی یک‌روزه قرمه سبزی بپزی. من که طبق معمول تسلیمم و راضی به سیب‌زمینی برای شام. می‌گویم:
- تو یادته که برف مالِ چه فصلی بود؟
- چه فرقی می‌کنه؟ برف قشنگه، همین... راستی می‌شه برای من هم قهوه درست کنی؟

۳ تقاطع

2007-01-29T00:00:00.000+01:00

فکر نمی‌کردم شروعش به این گندی باشه. صبح زود با صدای هق هق گریه‌ات بیدار می‌شم. اول نمی‌فهمم چه اتفاقی افتاده، خوب که نگاه می‌کنم باز هم نمی‌فهمم چه اتفاقی افتاده. خودم را آماده می‌کنم برای دلداری دادن که فرشتهٔ نجاتم در می‌زند. یک دختر کوچولوی ناز و خوشگل که تنها همسایه‌مان است و اتفاقاً تنها زندگی می‌کند. مرا پرت می‌کند بیرون از خانه. ترجیح می‌دهم منتظر بنشینم و حد اکثر یک سیگار دود کنم. فکر کنم حق داشته باشم، بعد از اون پیاده رویِ صبحگاهی ِ تو روی اعصابم.
دخترک می‌آید بیرون. در حال رفتن می‌گوید:
- خوشوقتم از آشناییتون آقا. در ضمن دو تا تخم‌مرغ قرض کردم برای صبحانه. یکی برای خودم و یکی برای اسبم.
مگه اسب‌ها تخم‌مرغ می‌خورند؟
از توی خونه داد می‌زنی:
تو هنوز نفهمیدی داری کجا زندگی می‌کنی؟

۲ تق - دیر

2007-01-19T00:17:00.000+01:00

معادلهٔ دو مجهولی ِ گذشته و آینده.
من از تو گله دارم...
که چرا دروغ‌ها را باور کردی؛ مگر باور ِ دروغ آسان‌تر است از باور ِ حقیقت؟
چرا باور کردی که قلبت بشکند وخرده‌هایش فرو رود به پای من؟
و آنگاه بود که خون سرازیر شد از چشمانم.
و حالا التماست می‌کنم که به خیالت اعتماد نکن و مرا ببین!
می‌خواهم که بدانی...
قهوه می‌خورم... بی تو... با تو...
قدم می‌زنم... بی تو... با تو...
جدول حل می‌کنم... بی تو... با تو...
می‌خواهم برای همیشه بی تو باشم تا از توهم ِ با تو بودن رها شوم.
باور کردی؟ معلوم است که باور کردی؛ چون دروغ گفتم.

۱

2007-01-09T01:00:00.000+01:00

و حالا جنگ تموم شده. دو تایی نشستیم زیر این سقف چوبی. من
این طرف روی نیمکت دارم تفنگم رو تمیز می‌کنم و تو اون طرف
داری خون‌ها رو پاک می‌کنی از رو چاقوت.
کارت تموم شد. می‌خوای بری بیرون.
- باید برم هیزم جمع کنم. شب‌ها حتماً اینجا خیلی سرد می‌شه.
حالا تو بیرونی. روی تخت دراز می‌کشم و زیر لب می‌گم:
- ما از امروز دیگه کنار همیم.
تو از بیرون داد می‌زنی:
- و برای همیشه.
مرسی که خیالمو راحت کردی. پلک‌هام سنگین می‌شن. بعدشم که
معلومه. خوابم می‌بره.

آغازها و پایان‌ها

2006-02-19T18:04:00.000+01:00

ehsan(2/9/2006 6:51:57 PM):
mosaf *, man dige nemitoonam benvisam
na vaghtesho daram na fekresho
ma ham 6 mahi ba in hal kardim
har chizi ye roozi bayad tamoom she
dige hale hal kardan nadaram

از دست من هم کاری بر نمی‌آد.
شاید یه روزی دوباره برگشتیم. شاید هم نه.

* مخفف شده‌ی مصفا (=علیرضا)

تیتراژ، ۵۰

2006-01-29T23:21:00.000+01:00

تولدت مبارک.
هنوز سنگ سفارش ندادیم. دنبال یه چیز تک می‌گردم.
زود نبود؟ برای تنها گذاشتن من زود نبود؟
این قرارمون نبود. قرار بود تا هفتاد سال و هفتاد ماه و هفتاد روز مال هم باشیم. هنوز که خیلی تا ته‌ش مونده.
باید مواظبم باشی تا خسته نشم، تا یه موقع یه دختر خوشگل چشم‌مو نگیره.
خوبی گُل گلایُل اینه که آدم دلش نمی‌سوزه وقتی پَرپَرش می‌کنه.
می‌خوام برات یه کیک درست کنم. بیا شمع‌هاشو فوت کن!
تولد، تولد، تولدت مبارک.

خشم و هیاهو

2005-12-09T18:48:00.000+01:00

وقتی قرص‌های اعصاب مادرم تمام می‌شود،‌ ما چشمانمان را می‌بندیم و منتظر یک جرقه می‌مانیم. آنگاه است که دیوارها می‌لرزند و ما تبدیل می‌شویم به همه چیز.
برای مادرم، پسرک خیالی همسایه همیشه از من یک قدم جلوتر است. تا دیوارها نریزند سکوت نمی‌آید.
کاش مادرم دوستم نداشت، کاش هیچ کس دوستم نداشت. آنگاه می‌توانستم چند لحظه‌ای چشمانم را ببندم و چند لحظه‌ای بمیرم، بی آنکه نگران گریه‌ای باشم یا نگران غصه‌ای.

همه گرفتارند

2005-11-29T22:06:00.000+01:00

پاریس - محله‌ی لَ‌دِفانس

معصوم

2005-11-19T16:30:00.000+01:00

بعد از ظهر چند روز قبل‌تر از امروز، مادرم توی آشپزخانه غذا می‌پخت و خواهر پنج ساله‌ام پیش او بازی می‌کرد.
یک‌دفعه خواهرم سرش را آورد بالا و گفت: «مامان! احساس می‌کنم تنهام.»
فکر کنم یه چیزی شبیه این را توی وصیت‌نامه‌ی ویرجینیا ولف خوندم! یحتمل فیلسوف می‌شود.

سکوت در سگ‌دونی

2005-11-09T21:53:00.000+01:00

۱
خدا گفت: «لیلی سخت است، دیر است و دور از دست.»
شیطان گفت: «ساده است، همین جایی و دمِ دست.»
و دنیا پُر شد از لیلی‌های زود...
*

۲
دیدی؟ داشت لومون می‌داد. صد بار به‌ت گفته بودم، گفته بودم که این یارو بدجوری تو زرده. دِ اگه سرِ به زنگاه نرسیده بودیم که الآن داشتیم آب خنک می‌خوردیم و وصیت‌نامه می‌نوشتیم. تا تو باشی هر کی دست‌شو دراز می‌کنه طرف‌ت، سریع به‌ش اعتماد نکنی. حواس‌ت رو جمع کن. امشب باید بکشیم‌ش بیرون. نه، کار از خط‌خطی و این حرفا گذشته. باید تموم‌ش کرد مثل حسن. امشب ساعت۱۰، سر کوچه منتظرتم.

* از یک نویسنده‌ی ناشناس

در کنار هم

2005-10-29T15:28:00.000+02:00

من خوشحالم که خودم هستم
زیرا من شبیه تو نیستم
تو هم خوشحال باش که خودت هستی
چون اصلاً شبیه من نیستی
برای همین است که می‌توانیم با هم دوست باشیم
و چه خوب است دوستی دو‌تا آدم مثل ما
که اصلاً شبیه هم نیستند،
اما هم‌دیگر را دوست دارند

شل سیلور استاین

حکمت؟

2005-10-19T00:18:00.000+02:00

رفته بودیم گردش. خواهرک من یواشکی قایقی کاغذی در آورد، دستی بر سر عروسکش کشید و آرام قایق را در جوی آب رها کرد.
پایین‌تر از او، آن را از آب گرفتم. نوشته بود: «بابا زود برگرد، مامان همش گریه می‌کنه.»
بیچاره پدر، کاش خاک‌ها کنار می‌رفتند. کاش خاک‌ها به گلویش نمی‌ریختند. کاش خود، تا به حال خاک نشده باشد.

میزانسن

2005-10-09T00:22:00.000+02:00

مرد بر روی کاناپه‌ی کنار ِ پنجره نشسته بود و کتابی می‌خواند.
زن بر روی مبل ِ راحتی ِ جلو ِ تلویزیون نشسته بود و فیلمی بی سر و ته نگاه می‌کرد.
مرد نگاهی به ساعت دیواری انداخت؛ شش و نیم. صفحه‌ای از کتاب را ورق زد و به این جمله رسید: «مرد بر روی کاناپه‌ی کنار ِ پنجره نشسته است و کتابی می‌خواند. زن بر روی مبلِ راحتی ِ جلو ِ تلویزیون نشسته است و فیلمی نگاه می‌کند. فیلم ِ خسته کننده‌ایست. بازیگر مردِ فیلم بر روی کاناپه‌ی کنار ِ پنجره نشسته است و کتابی می‌خواند. بازیگر زنِ فیلم بر روی مبل ِ راحتی ِ جلو ِ تلویزیون نشسته است و فیلم ِ کسل کننده‌ای را نگاه می‌کند. فیلم تمام می‌شود، زن به طرف یکی از اتاق‌های خانه می‌رود و از دید مرد خارج می‌شود؛ تلویزیون روشن می‌ماند. مرد کتاب را نیمه رها می‌کند، سَرش را بر روی پشت کاناپه می‌گذارد و چشمانش را می‌بندد.»
مرد نگاهی به زن انداخت که بر روی مبلِ راحتی ِ جلو ِ تلویزیون نشسته بود و فیلم نگاه می‌کرد. کتاب را بست.
کات!

بی مخاطب

2005-09-29T13:16:00.000+02:00

اون نقاشی رو که چند روز پیش برات کشیدم یادت می‌آد؟ اول یه دایره بود با یه نقطه وسطش. گفتم این منم. بعد بقیه‌ی صفحه رو سیاه کردم. تو قلم رو از دستم گرفتی، یه کاغذ برداشتی و توشو پر کردی از دایره‌هایی با یه نقطه وسطشون.

بهت گفته بودم من از دوستی‌های حقیر عین دشمنی‌های حقیر متنفرم.

گفتی از حل کردن پازل آدم‌ها خوشم می‌آد. ولی یه چیز رو هیچ‌وقت رو نکردم؛ اینکه همیشه آخرش پشیمون می‌شم. اصلاً مگه می‌شه یه درخت دو نوع میوه داشته باشه؟

تنها کاری که از دستم بر می‌آد اینه که بشینم تو اتاقم، کتاب بخونم، سیگار بکشم، قهوه بخورم و منتظر بمونم. همین...

بن‌بست یک‌طرفه

2005-09-19T00:11:00.000+02:00

دکتر گفته امشب باید یه ذره درد رو تحمل کنی، ولی من اینجام که نذارم برادر کوچولوم درد بکشه.
چشماتو ببند! می‌خوام برات یه دونه از اون قصه‌ها تعریف کنم که خیلی دوست داری.
یه پارک شلوغ رو در نظر بگیر، یه نیمکت رو هم نقاشی کن توی اون؛ هر رنگی که دوست داری بهش بزن!
شروع کن به راه رفتن توی پارک و قدم‌هاتو بشمار!
یک، دو، سه...
با شماره‌ی شصت باید رسیده باشی کنار نیمکت.
حالا دو راه داری. یا اینکه نیمکت رو خالی فرض می‌کنی که در این صورت روی اون می‌شینی، استراحت می‌کنی و داستان تموم می‌شه.
یا اینکه فرض می‌کنی دخترکی با چشمای بسته روی اون نشسته.
اون می‌گه همیشه شصت شماره دیر می‌رسی.
تو باید یه جمله‌ی خوشگل بگی، مثلِ: تو همیشه اینو می‌دونستی.
آروم می‌گه: نمی‌شینی؟
تو باید یه ذره فضا رو قشنگ کنی. می‌تونی سرتو ببری درِ گوشش و آروم بگی: تا چشماتو باز نکنی، نه.
و حالا دخترک چشماشو باز می‌کنه. می‌بینه هیچ‌کس کنارش نیست. می‌فهمه همش خواب و خیال بوده...
خوابیدی برادر کوچولوی من؟

مه

2005-09-09T00:04:00.000+02:00

او دیشب مُرد.
امروز صبح بر سر مزارش رفتم و شاخه گلی بر روی آن گذاشتم به یادگاری.
شهر شلوغ‌تر از همیشه است و مردم راه خود را به زور می‌گشایند تا زودتر برسند.
حس می‌کنم دست‌هایم دیگر آن قدرت جادویی را ندارند و چشمانم کم‌سو شده‌اند. دیگر نمی‌توانم بفهمم که رنگ سفید چقدر زیباست و چقدر زننده. ولی گوش‌هایم هنوز همه چیز را به وضوح می‌شنوند، حتی اگر نخواهم.
مردم چقدر راحت جواب لبخندم را می‌دهند. نمی‌فهمم...
سفید بر روی سیاه است و طاق بر روی جفت و لکه‌ها بر روی زیبا‌ترین پیراهنم.
آه، چشمانم چقدر کم‌سو شده‌اند و مردم چقدرر راحت لبخندم را فراموش می‌کنند.
باید ادامه داد... به نانوایی می‌روم و فریاد می‌زنم: من دیرم شده. همه‌ی مردم کنار می‌روند تا به من کمک کنند. اما دستانم خالی‌تر از همیشه است.
او دیشب مُرد.

تقدیم به فنز

2005-08-29T01:35:00.000+02:00

فرانکی
چشمانم را بستم و فریاد زدم: هورا... هورا...
در آن لحظه هیچ چیز مهم نبود جز فریادهای من که تیمم را به جلو می‌خواند. آن‌ها پیروز شدند و من چشمانم را باز کردم. دیدم فریادهایم همه را فراری داده و هیچ کس نیست که مرا به جلو بخواند...
آهای... هیچ کس نیست که اشک‌های مرا پاک کند؟

نانسی
وقتی دیدند دیگر نمی‌خواهم اسم تیم محبوبم را فریاد بزنم، مرا به صندلی بستند، دورم چرخیدند و هَوار کشیدند: مَن یو... مَن یو...*
آه، چقدر خوشحالم که لکه‌های خون روی پیراهن قرمز معلوم نیستند...
و این فریادها ادامه یافت و ادامه یافت و حالا دیگر همه‌ی کابوس‌هایم شده است. و ناخودآگاه زیر لب می‌گویم: مَن‌ یو... مَن یو...
سیگارهایم تمام شده و فقط یک قرص خواب برایم مانده. می‌شود لطفاً یک تاکسی برایم صدا بزنید؟

اگنس
بعد از آنکه برای بار ِ اول زیر چشمم کبود شد، بی‌صدا گریستم و تصمیم خود را گرفتم. همه را در خواب بوسیدم و رفتم.
وقتی برای بار دوم آن اتفاق افتاد، فهمیدم که توپ‌هایم هیچ‌وقت گُل نمی‌شوند.
دستمال؟ نه، مرسی... من دیگر گریه نمی‌کنم.

سانی
در فال‌های نانسی همه خوشبخت می‌شوند. اما خودش می‌گوید تا کار بزرگ زندگی‌ات را انجام ندهی خوشبخت نیستی...
چشمانت رنگِ اقیانوس هستند در شب... و من همچنان می‌رقصم و دلم می‌خواهد که دیگر درد نباشد، که فرانکی عصبانی نباشد، که اگنس به آرزوهایش برسد، که حال نانسی خوب شود...
راستی گرامافون ما خراب شده؛ می‌شود در خانه‌ی شما آهنگ گوش کنم؟

جِی‌جِی عزیز!
هر کاری که کردم نتوانستم تو را در این بازی داخل کنم. تو جزء شِلتون‌ها به حساب نمی‌آی.

وبلاگ نمایش فنز
*مَن یو: منچستر یونایتد

ته‌ مانده‌های تلخ

2005-08-19T00:02:00.000+02:00

و بازی شروع شد.
خدایا! من تو را تنها گذاشته‌ام یا تو مرا؟
چشم‌ها از هم فرار می‌کردند. تا به حال در فال‌ام، تک‌خال‌ها این‌قدر از هم دور نبودند.
یکی گفت: هر چه بزرگ‌تر می‌شویم، حرفه‌ای تر بازی می‌کنیم.
وقتی سرباز‌ِ پیک را انداختم، سریع برگه‌ها را جمع کردم که کسی چشمان خیسش را نبیند.
دست‌ها سعی می‌کردند کاری کنند که لرزششان پنهان بماند. گاهی پُشت گوش را می‌خاراندند، گاهی به جایی تکیه می‌دادند و گاه تندتر ورق‌ها را پَرت می‌کردند.
تَهِ شراب‌ها در آمده بود.
نمی‌دانم کدام دروغ سبب شده بود که بی‌بیِ دل تَرَک بر دارد و چشمانش؛ چقدر خسته بودند.
ورق آخر را انداختم، بلند شدم و گفتم: دیگر حالم از این بازی به هم می‌خورد...
و بازی تمام شد.

دریا پری کاکل زری

2005-08-09T22:38:00.000+02:00

از کتاب «دریا پری کاکل زری» اثر گُلی ترقی

هذیان‌های شبانه

2005-07-29T00:31:00.000+02:00

من می‌گریم و تو می‌گریی. من فریاد می‌زنم و تو فریاد می‌زنی. ولی هر کس برای خود.
شاید گاهی به هم دستمال قرض بدهیم، ولی شانه‌هایمان خالی خواهد ماند.
این سرنوشتی‌ست که قرار بود به خط خودمان نوشته شود.
رویاهایمان همیشه زیبا باقی خواهند ماند. زیرا حقیقت هرگز به آن نزدیک نمی‌شود.
در زمین راه می‌رویم بی‌آنکه قدم‌هایمان بر روی آن باشد.
کاش کمی، فقط کمی شجاع بودیم.
شاید همه چیز خراب می‌شد ولی ما در آن لحظه فوق‌العاده بودیم، خودمان بودیم.
پس هر چه زودتر وصیت‌نامه‌ات رابگذار در جیب پیراهنت و...

شکست نیاز

2005-07-19T16:07:00.000+02:00

وه چه شیرین است
بر سر گور تو ای عشق نیاز آلود
پای کوبیدن

وه چه شیرین است
از تو ای بوسه‌ی سوزنده‌ی مرگ آور
چشم پوشیدن

وه چه شیرین است
از تو بگسستن و با غیر تو پیوستن
در به روی غم دل بستن
که بهشت اینجاست
به خدا سایه ی ابر و لب کشت اینجاست

فروغ فرخزاد

دوئل

2005-07-09T14:19:00.000+02:00

هفت تیرت رو بکش رفیق. ولی یادت باشه که تیر من طناب دارت رو پاره کرد، هر چند که شاید اونو نشونه نگرفته بودم.
زود باش رفیق، هوا گرمه. مردم منتظرن.
فکر می کنی این یه جنگه؟ نه، بیشتر شبیه تیتراژ آخر یه فیلمه. همه می‌دونن‌ تو بُردی.
نمی‌دونم، حالا که اینو بهت گفتم دیگه دوست ندارم تو رو هدف بگیرم. پس از فرصت استفاده کن. بیا، این هم از دستام. من تسلیمم. اون اسباب‌بازی رو بکش بیرون. د ِ بزن دیگه رفیق...

وعده‌ی دیدار در سراب خیال من

2005-06-29T22:40:00.000+02:00

همه چشم‌ها خیره شدن به من. داد می‌زنم؛ نه، تیک تاک ساعت منو دیوونه می‌کنه. تو رو خدا بذارید دستام روی گوشام باشه.
یکی می‌گه زود تموم می‌شه، زود تر از اون که چیزی رو حس کنی.
دستامو می‌بندن به صندلی. همه دارن گریه می‌کنن.
من نمی‌تونم این صدا رو تحمل کنم. تو رو خدا...
همه دارن ساعتشون رو نگاه می‌کنن. یکی می‌گه ساعت هشت و پنجاه و نُه دقیقه و یک ثانیه. یکی دیگه می‌گه هشت و پنجاه و نُه دقیقه و دو ثانیه. سه ثانیه، چهار، پنج، شیش... نه، نه، نه.
گریه‌ام می‌گیره. همه جیغ می‌کشن و من آروم چشامو می‌بندم.
صدای شیکستن می‌آد. وقتی این دو تا لعنتی رو باز می‌کنم، هیچ کس نیست به جز تو که وایسادی جلوم و داری ساعت‌هارو می‌کوبی به دیوار.
می‌گم این آخرین راه بود؟
نگام می‌کنی، می‌خوای یه چیزی بگی ولی نمی‌گی. سرتو میندازی پایین و میری.
یکی تکونم می ده، می‌گه همه خوابیدن.
می‌گم یعنی این قدر دیر شده؟

یه افسانه‌ی بچه گونه

2005-06-19T16:31:00.000+02:00

یه زمانی بود که آسمون و زمین با هم زن و شوهر بودن. دو تا هم بچه داشتن، یکی خورشید، یکی دریا.
ولی بعد که بچه‌ها بزرگ شدن، دیدن که ای وای! خورشید که دریا رو نابود می‌کنه.
گفتن چی‌کار کنیم چی‌کار نکنیم.
مجبور شدن از هم جدا بشن به خاطر بچه‌هاشون...

ولی هنوز همدیگر رو دوست داشتن.
خورشید سپرده شد به آسمون و دریا به زمین.
بزار خیالت رو راحت کنم. تا وقتی این دوتا زنده هستن، دیگه آسمون و زمین به هم سر نمی‌زنن.

سمفونی سیگارهای ته کشیده

2005-06-09T20:56:00.000+02:00

تَق، تَق، تَق. می‌رم و در رو باز می‌کنم. هیچ کس بیرون نیست. در رو می‌بندم و می‌آم تو خونه.
روی مبل نشستی، آروم با همون قد کشیده و لبخند همیشگی.
می‌گی سلام
می‌گم خوش اومدی
انگشترت رو در می‌آری و می‌گی ببین! هنوز دارمش.
بلند بلند می‌خندم. دلم می‌خواد بچرخم و برقصم. می‌چرخم و می‌رقصم. این‌قدر که سرم گیج می‌ره.
می‌رم لب پنجره می‌شینم، سیگارمو روشن می‌کنم و خیره می‌شم به بیرون.
می‌دویی طرفم، سیگارمو می‌قاپی و فرار می‌کنی. دنبالت می‌کنم، ولی نمی‌تونم بگیرمت.
تَق، تَق، تَق. می‌رم در رو باز می‌کنم.
بیرون وایسادی
می‌گی خداحافظ
می‌گم خوش اومدی و در رو می‌بندم.
گوش کن، گنجیشکا شروع کردن به آواز خوندن.

گول این حرف‌ها رو نخورین!

2005-05-29T13:41:00.000+02:00

o تنهایی‌هامونو گُم کردیم توی فریادها، آزادی خواهی‌ها، عدالت طلبی‌ها. آه، کاش نجات‌دهنده می‌آمد.
o نجات‌دهنده؟ شوخی می‌کنی؟ تا پارسال، توی سَررسید روی هر جمعه که
می‌گذشت، خط قرمز می‌کشیدم. امسال، همون اول روی همه‌ی جمعه‌ها خط کشیدم.
o همه‌ی آدما دوتا دنیا دارن. یکیش دنیاییه که تو ذهنشون ساختن و اون یکی دنیا، اطرافشون، روابطشون با بقیه است. قشنگ‌ترین لحظه‌های هر آدم، وقت‌هاییه که این دوتا دنیا توی یه نقطه به هم می‌رسن.
o‌همه‌ی آدما دوست دارن که دیگران دوستشون داشته باشن و بهشون محبت کنن. ولی گاهی وقت‌ها، بعضی‌ها این‌قدر توی این قضیه غرق می‌شن که یادشون می‌ره خودشون هم یکی از اون دیگرانن .
o همه قراره اولش خوشبخت بشن. با همدیگه دست توی دست هم. ولی به آخر که می‌رسن، هر دوتا به این نتیجه می‌رسن که اون یکی گولشون زده.
o و دوره ی اعتماد به پایان رسید و ازاین به بعد مجبوریم برای اثبات راستگوییمان ساعت‌ها سخن برانیم و فریاد بزنیم. ما تاوان چه چیزی را پس می‌دهیم؟

مازوخیسم

2005-05-19T22:54:00.000+02:00

روبروی آینه ایستاده‌ام و به خودم نگاه می‌کنم. همیشه از خودم متنفر بودم. دسته‌ی چاقو را فشار می‌دم. حالا موعد انتقامه. انتقام؟ خوب خیره می‌شم به تصویر ِدر آینه. باید شروع کنم. فکرهایم را کردم. تازگی‌ها خیلی از بند اول انگشت کوچک دست راستم بدم اومده. مثل یه جاسوسه که تازه کشفش کردم. جاسوسی که تا به حال صدها جنگ را به خاطرش باخته‌ام.کف دستم را می‌ذارم روی میز. چاقو را بالا می‌برم و محکم فرود می‌آرم. پرت می‌شه یه گوشه‌ای. حالا فقط جای خالیش باقی مونده وخون‌هایی که بیرون می‌ریزن. آه... خیلی درد داره. دستم را می‌شویم و برمی‌گردم جلوی آینه. روی ساعِدِ دست چپم یه خاله. خالی که مثل یک لَکَه‌ست بر روی پارچه‌ی سفید. فکر کنم احتمالا" سطحیه. با چاقو یه تیکه کوچیک از گوشتم را می‌کَنَم. اما خال هنوز هست. باز می‌کَنَم و می‌کَنَم و می‌کَنَم تا می‌رسم به استخوان. اما خال حتی روی استخوانم هم هست. بی خیال می‌شم. شاید بهتر بود از اول سراغ این نمی‌رفتم. از گودی بین سینه و شکمم تا بالای نافم را می‌شکافم. چه بوی متعفنی! اینجا اسپری ِ خوشبو کننده به درد می‌خوره. آها... حالا خوب شد. ولی فکر نکنم خیلی دَووم داشته باشه. شاید باید هر چند ساعت یه بار این کار را بکنم. نمی‌دونم. تقریبا" کارم تموم شده، فقط می‌مونه قلبم که چند روزه تیر می‌کشه. جای اون را روی سینه‌ام می‌بُرم و بیرونِش می‌آرم. یه جای قلبم بُریده و داره ازش خون می‌آد. اول آن را زیرِ آب می‌شویم، بعد یه چسب زخم روی جای زخم می‌زنم و می‌زارم سر ِ جاش. دردش کمتر شد. فکر کنم دیگه کافی باشه.

تاریک روشن ۲

2005-05-09T20:02:00.000+02:00

چشم آبی گل‌ها را بو کرد و بعد آن‌ها را گذاشت بین خودشان. ولی نه، مرد قد بلند از جایش برخاسته بود و جلوی نیمکت رژه می‌رفت.
ــ چند وقت بعد بود که برادر ِ بزرگ منو صدا زد و گفت یه در ِ سبز هست که تازه کشفش کرده. خندیدم و ضبط رو روشن کردم.
نگاه چشم آبی چپ و راست می‌شد با راه رفتن او. منتظر بود، ولی دیگر کلمه‌ای نشنید. سرش را ول کرد به سمت عقب. آسمان آبی بود با ابرهای پاره پاره‌ی خاکستری. پاکت سیگارش را در آورد و یک نخ آتش زد. گرفت طرف آدمی که آرام نمی‌شد هرچه راه می‌رفت. سیگار را گرفت، یک پُک زد، چشمانش را بست، سرش را به سمت بالا گرفت و دود را حلقه حلقه بیرون داد. بعد ناگهان به پشت دراز کشید روی زمین پیاده روی پارک. چشم آبی نگاهی کرد، پوزخندی زد و گفت:هنوز دیوونه‌ای.
خورشید دیگر روبروی نگاهش بود.

ــ من می‌رقصیدم و اون داستانشو تعریف می‌کرد. من می‌رقصیدم و اون از وقتایی حرف می‌زد که از جلوی خونشون رد می‌شد و هم اضطراب داشت و هم امید که نکنه یکهو در رو باز کنه.من می‌رقصیدم و اون از نذری‌هایی که به زور از مامان گرفته بود تا ببره دم ِ خونه ی اون ها برام تعریف می‌کرد. آخرش هم شاهزاده خانوم دست شاهزاده آقا رو گرفت و به خوبی و خوشی با هم زندگی کردند.
صدایش خش دار شده بود. چشم آبی دلداری بلد نبود. فقط توانست دست بگذارد روی شانه‌اش و کمی فشار بیاورد به آن.
ــ خوبه، پس جُفتمون این داستان رو از بریم. یک جُک می‌خوای بشنوی؟
بعد از تعریف آن جُک هر دو زدند زیر خنده، ولی خیلی هم خنده دار نبود. یعنی اصلا" خنده دار نبود. ولی آن دو خندیدند و خندیدند. آنقدر صدایشان بلند شد که تمام پارک پُر شد از آن و پرنده‌هایی که پریدند از چنار بالای سرشان. چشم آبی دستش را گرفت جلوی صورتش. بعد از آنکه پایینش آورد به وضوح داشت گریه می‌کرد.
ــ همش تقصیر ِ من بود. روز ِ قبلش مکانیکه گفت این ترمز اشکال داره. گفتم بُرو مسافرت با خیال راحت و بوسیدمش. کاری که خیلی وقت بود نکرده بودم.
حالا نوبت ِ قد بلند بود که از جایش بلند شود برای دلداری، ولی دستش رد شد. چشم آبی هم بلند شد.
ــ توی این پاکت چند تاس؟
ــ ده تا، همون جوری که خواسته بودی.
ــ چقدر طول می‌کشه تا اثر کنه؟
ــ حد اکثر یک رُبع.
با هم دست دادند.
ــ هیچ راهی نیست که بتونم پشیمونت کنم؟
ــ نمی‌دونم.
به هم لبخند زدند و در دو مسیر مخالف از هم دور شدند. یک دسته گل سرخ ماند بر روی یک نیمکت خالی.

تاریک روشن ١

2005-04-29T17:41:00.000+02:00

ساعتِ شماطه دار خانه‌ای شش بار نواخت. مردی قد بلند از روی کاناپه بلند شد و از خانه بیرون رفت.
پارک بزرگ تر از آن بود که اگر سر آن بایستی ، بتوانی تهِ آن را ببینی. یک نیمکت وسط پارک درمیان دوتا از چنارها آرام گرفته بود. شاید هیچ فرقی با
بقیه ی نیمکت‌ها نداشت. پُر بود از یادگاری‌هایی مثل سحر دوستت دارم ، حسین و زهرا دو قلب عاشق یا تاریخ هایی که خورده بود. ولی مردی که روی آن نشسته بود، فرق آن نیمکت بود با بقیه‌ی نیمکت‌های خالی. مردی با چشم‌های آبی که دست هایش سست و بی حس دو طرفش رها شده بود.
سَر و کله ی مردِ قد بلند در پارک پیدا شد. حضورش آنقدر ناگهانی بود که شاید اگر کسی تمامِ پارک رادید می‌زد هم نمی‌توانست ورودش را ببیند. با قدم‌های محکم پیش می‌رفت و برگ‌های زرد و نارنجی رازیر پایش خورد می‌کرد. شاید برای جلب توجه. کسی چه می‌داند. رسید به نیمکتِ پُر میان دو چنار.
مرد حتی برنگشت که نگاهش کند.
ــ آوُرد یشون؟
چشم آبی با نگاهی خیره به روبرو دستِ چپش را به سوی او دراز کرد. پاکتی کوچک از جیب کت بیرون آمد و دست به دست شد و رفت داخل جیب کاپشن.
قد بلند روی نیمکت نشست. حالا هر دو به روبرو نگاه می‌کردند. فقط خودشان می‌توانستند سکوت وحشتناکِ بین خودشان را درک کنند، چون اگر کنارشان می‌ایستادی، می‌دیدی سکوتِ آن دو را خنده‌ها، بلند حرف زدن‌ها و شلوغ کردن‌های بچه ها و عابر‌ها جبران می‌کرد.

آخر سر چشم آبی به حرف آمد:
ــ می‌دونی مامانم می‌گفت: اون روز خورشید که طلوع کرد، تو هم به دنیا اومدی. همیشه می‌گفت: بختت روشنه مادر.
قد بلند یک سنگ کوچولو از زمین برداشت و شروع کرد به بازی با آن.
ــ گُل کُدومه؟
نگاهش رفت به دستی که بغلد ستیش مُشت کرده بود.
ــ سارا همیشه می‌گفت تو دستات برای من خالی بود. ولی من داشتم تلاشمو می‌کردم. شاید راحت شد.
قد بلند مشتش را برد بالا و سنگ ریزه را آرام رها کرد. چه سقوطی! نگاه چشم آبی خیره مانده بود به جای خالی مشت و نگاه کناردستیش خیره مانده بود به محل اصابت سنگ با زمین.
ــ می‌دونی تو چشماش که خیره می‌شدی، انگار سوار ترن هوایی هستی و داری کُلی حال می‌کنی در حال سقوط. یه در سبز رنگ که فکر می کردم فقط خودم کشفش کردم.
پسرکی کوچک می‌آمد به سمتشان با دسته‌ای گل سرخ. نرسیده به آنها شک کرد در نزدیک شدن. قیافه‌شان خوشحال نبود و این هشداری بود برای او که وقتش را تلف نکند. ولی چشم آبی با دست او را فراخواند. دسته‌ای اسکناس بیرون آمد و دست‌ها شروع کردند به شمردنشان . حالا پول‌ها مقابل چشمان پسرک بود.
زیاد نبود، ولی شاید رؤیای پسرک بود در خواب‌هایش.
گل‌ها را داد و پول‌ها را گرفت و دوید.

قهوه‌ات سرد نشه

2005-04-19T00:09:00.000+02:00

و من نگاهم را بستم. دیگر نمی‌توانست به روی تو باز بماند. كاش باور می‌كردی.
تو سكوت كردی و من نگاهم را بستم. من سكوتت را نمی‌خواستم. بلند بود و تلخ، مرا خرد می‌كرد. من می‌ترسیدم طاقتم تمام شود. من...
به چشمانم خیره شدی و سكوت كردی. من نگاهم را بستم. نگاهت پر بود از سرزنش، از غصه، از... خسته بودی، خسته‌ات كرده بودم. من ديگر نمی‌توانستم. من نمی‌خواستم...
برایت گفتم. انگشتت را روی لبانم گذاشتی، به چشمانم خیره شدی و سكوت كردی. من نگاهم را بستم شايد نبايد می‌گفتم، شاید اشتباه می‌كردم. من نمی‌خواستم اشك هایم...
رو برویت نشستم و برایت گفتم. انگشتت را روی لبانم گذاشتی، به چشمانم خیره شدی و سكوت كردی. من نگاهم را بستم. كاش هیچگاه آنجا نمی‌نشستم. من نمی‌خواستم اشك‌هایم را ببینی .

مرثيه‌ای برآغاز‌ها

2005-04-09T22:24:00.000+02:00

اولین سلام آغاز یک آشنایی تازه است با همه‌ی خوبی‌ها و بدی‌هایش
اولین نگاه آغاز یک بازی مشترک است با همه‌ی قهر‌ها و آشتی‌هایش
اولین جنون آغاز سر گشتگی است
اولین سکوت آغاز پی بردن به غربت خویش است
اولین تنهایی آغاز کشف خویشتن است
اولین گریه آغاز در هم شکستن است
من سلام‌هایم را کرده‌ام
و در تنهایی‌هایم
اشک‌هایم را ریخته‌ام
این دور می‌چرخد و می‌چرخد...
و حالا چه شده است بعد از این همه سکوت و درد ؟
ای کاش...
و مرگ پایانی است بر همه‌ی این آغاز‌ها و شاید شروعی دوباره